Waardevolle ontmoeting

Vandaag had ik de eer om met Jakob van Wielink om de ‘digitale’ tafel te zitten.

Het was voor mij een zeer waardevol gesprek en één van de parels die hieruit voortkwam, wil ik jullie niet onthouden:

‘Je kan niet veranderen wat je niet kan accepteren.’

Het aankijken van je demonen. De stemmen in jezelf die soms zo luid kunnen schreeuwen.

Wat ik vaak zie, is dat deze stemmen hun oorsprong hebben in je hechting. Wat is de boodschap die jouw hechtingsfiguren — meestal je ouders of andere belangrijke personen die inspraak hadden in de eerste jaren van je leven — bedoeld of onbedoeld hebben meegegeven?

Stem uit het verleden

Eén van de stemmen die ik van mijn moeder heb meegekregen, is bijvoorbeeld:

‘Je mag geen fouten maken, want dat kan je leven kosten.’

Is dit waar? In 99,9% van de gevallen niet.

Ik heb het nu namelijk niet over het vastzetten van je bungeekoord of naar links en rechts kijken bij het oversteken, maar gewoon over vragen als: ‘Welke schoenen zal ik kopen?’ of ‘Zal ik bij mijn buurvrouw op visite gaan of mijn huis schoonmaken?’

Mijn man zou zeggen: ‘Het huis schoonmaken’, maar dat terzijde.

Maar zo extreem was het wel voor mij. Bijna elke keuze, ook de hele simpele, was voor mij heel groot en van levensbelang, want ik moest het wel goed doen.

Is het logisch om te denken dat het anders je leven kost? Nee.

Maar deze gedachten ontwikkelen zich als kind, en dan is logisch nadenken nog niet ontwikkeld. Je denkt dan vooral magisch. Om je leven behapbaar te maken en jezelf veilig te voelen, ontwikkel je regels om jezelf te beschermen.

Daarbij ben je als jong kind ook daadwerkelijk afhankelijk van je verzorgers. Er is dus een noodzaak om in verbinding te blijven met hen.

Waardoor laat jij je leiden (lijden)?

Dus die ‘belemmerende overtuigingen’ zijn nu misschien helemaal niet logisch, maar waren dat vroeger zeker wel. Ze hielden je in leven en veilig. Alleen dienen ze je nu niet meer. En je mag leren om je niet meer te laten leiden (of lijden) door die stem.

Dat maakt het wel direct heel ingewikkeld. Want hoe doe je dat dan?

Je bent het al zo lang gewend om het op deze manier te doen. En ook al heb je nu wel de beschikking over logisch redeneren, die gevoelens van gevaar schieten toch elke keer weer aan en brengen je in een overlevingsstand.

Als een beveiligingssysteem dat te scherp staat afgesteld.

Je mag jezelf opnieuw leren dat je veilig bent. En de enige manier om dat te doen, is door daadwerkelijk ‘die demonen aan te kijken’ en te luisteren naar wat die stem te zeggen heeft.

Het weglopen van die stem geeft je systeem het signaal dat je nog niet veilig bent. Blijven staan leert je dat je wél veilig bent en dat die stem eigenlijk geen macht over jou heeft.

Je mag leren dat jouw identiteit niet in die stem ligt. Jouw levenslot ligt niet in die stem.

Accepteren dat die stem er is. Accepteren dat die stem jou als kind veilig hield. Maar ook erkennen dat het nu niet meer de stem is waar je naar hoeft te handelen.

Identiteit

Ik heb nog iets gekregen van mijn moeder. Mijn tweede naam: ‘Gracia’, oftewel genade. 
Dat is waar ik mijn identiteit in vind.

De genade die ik elke dag mag ontvangen en die mij draagt. De genade waarin ik fouten mag maken en altijd weer ‘thuis’ mag komen. Genade die altijd met open armen klaarstaat om mij te verwelkomen.

Dat is de stem die ik wil volgen, op het avontuur dat het leven heet.

In ACT is er een oefening waarbij je je stem een naam en een persoonlijkheid geeft. Die van mij heb ik Misses Bucket genoemd, van Keeping Up Appearances.

Want onder die stem voel ik mij net als buurvrouw Elizabeth, die haar kopje thee nooit stil kon houden uit angst dat ze het zou laten vallen. Niet omdat ze zo onhandig was, maar omdat ze zo zenuwachtig werd van Misses Bucket en daardoor bang werd om fouten te maken.

Dus mijn vraag aan jou is:

Als jij er nu voor zou kiezen om niet meer weg te lopen… met welke stem mag jij dan een kopje thee gaan drinken?