Spreken vanuit passie
Al zolang ik mij kan herinneren voel ik mij thuis op een podium. Al van jongs af aan trok het podium mij naar zich toe.
Op het grote Sinterklaasfeest van het werk van mijn papa klom ik als peutertje al het podium op en werd ik onderdeel van de show.
En wanneer mijn zus of broer een uitvoering had op school, moest ik ook dat podium op. Ja, mijn moeder heeft heel wat met mij te verduren gehad.
Niet te houden, dit kind.
Ook later, wanneer ik een boekbespreking of een spreekbeurt mocht houden, stond ik vol passie voor de klas mijn verhaal te vertellen.
Over katten, dolfijnen, Corrie ten Boom, Tupac, tot aan schizofrenie aan toe. Het was toen al een manier voor mij om te verwerken wat ik meemaakte.
Gelukkig zat ik in een kerk waar ik binnen het tienerwerk ruimte kreeg om ook daar voor een groep tieners te spreken, terwijl ik zelf nog maar net geen tiener meer was. Het onderwerp was seksualiteit. De leiding durfde het zelf niet aan, maar ik dacht alleen maar: ‘yes, ik mag weer!’
Toen ik theologie ging studeren en les kreeg in ‘preken’, voelde ik diezelfde passie opnieuw opborrelen. Tijdens dat vak schreef ik mijn eerste preek:
de preek die ik zou geven tijdens de uitvaartdienst van mijn vader. Ik wist dat ik dit niet uit handen wilde geven. Ik wilde dat er een boodschap zou klinken die écht bij mijn vader paste en bij ons als gezin. De preek was af, mijn vader stierf niet lang daarna en daar stond ik dan, op het podium.
Ook toen voelde ik het: dit is mijn plek.
In de jaren die volgden werd het stil. Het leven gebeurde, en er gebeurde veel. Er was geen podium, maar er was wel veel rouw en verlies.
Ik leefde vooral in de schaduw: door diepe dalen, vervolgens weer omhoog, vallend en opstaand, struikelend en weer doorgaand.
Met Kerst 2019 vond het podium mij opnieuw. Ik mocht in de kerk een kerstpreek geven. Maar ook daar volgde een afscheid. Wij verhuisden naar het noorden en bouwden daar ons leven opnieuw op. Een tijd van meer rust en dieper herstel brak aan.
In die periode ontdekte ik een nieuwe passie: coachen.
Geen mooier vak dan dat. Samen met iemand optrekken, ontdekken, leren, vallen en ook weer opstaan. Maar niet alleen. Samen door rouw en verlies heen. De kracht in de ander mogen ontdekken en die spiegel voorhouden, zodat de ander zichzelf opnieuw in die kracht kan zien en kan ontdekken dat er een leven is na het verlies, samen mét het verlies.
Afgelopen januari vond rouw opnieuw mijn leven. Ik moest mijn moeder laten gaan.
Mijn buitengewone moeder, van wie ik altijd had gedacht dat zij op haar oude dag bij ons in huis zou komen wonen. Die oude dag heeft ze niet gehaald. Ook nu haalde kanker het leven in.
En opnieuw vond het podium mij. Ik mocht weer spreken tijdens een afscheidsdienst, dit keer bij het afscheid van mijn moeder. De woorden voor deze dienst vonden mij als vanzelf, alsof ze over mij werden uitgegoten en ik ze alleen nog maar op papier hoefde te zetten.
En opnieuw voelde ik het: dit is waar ik hoor.
Niet lang daarna vond ook het podium van de kerk mij weer. Ik werd gevraagd om als host de kerkdienst in goede banen te leiden. En daar stond ik dan. Hoewel ik echt wel een beetje zenuwachtig was, voelde het ook nu weer als thuiskomen.
Het is niet dat ik zo graag in het middelpunt sta, ‘all eyes on me’. Het is het gevoel mensen mee te nemen in een verhaal, in iets wat ertoe doet. Samen geraakt worden door het leven en door wat het leven ons biedt. Samen herdenken, overdenken en ontdekken.
Langzaam kwamen alle losse draadjes bij elkaar en ontdekte ik iets over mijzelf.
Het is tijd om mijn talenten op tafel te leggen. Ik heb iets wat niet iedereen heeft, en met dat talent mag ik de mensen om mij heen dienen.
Daarom zet ik nu een nieuwe stap, een stap die eerst verborgen was maar nu kristalhelder is. Wanneer de ander de woorden niet kan vinden, overspoeld door verdriet, of de woorden wel kan vinden maar de stem gedoofd is door verlies, dan kan ik mijn stem gebruiken om de woorden van de ander te delen.
De nieuwe dienst die ik ga aanbieden is die van uitvaartspreker. Dat is de parel die is ontstaan vanuit mijn eigen verliezen. Een geschenk dat ik nu inzet, zodat het niet verloren gaat.
Ik zou alleen zo graag willen dat mijn vader en mijn moeder dit nog hadden kunnen zien.
Hun dochter, die haar talenten niet langer verstopt maar ze inzet.
Bedankt pap en mam, voor dit cadeau dat jullie mij hebben gegeven en dat ik nu mag gaan gebruiken voor de mensen die hun geliefde moeten missen.